Ισχύει ότι ο καινούργιος χρόνος φέρνει αισιοδοξία, δύναμη και χαρά, την προσμονή μιας καινούργιας αρχής. Όλο το υπέροχο και υποσχόμενο γιορτινό κλίμα που μας γεμίζει ενθουσιασμό που τόσο χρειαζόμαστε για να αναλάβουμε δράση. Πώς, όμως, ένα ημερολόγιο είναι αυτό που μπορεί να επιλέξει «τώρα είναι η ώρα!». Περιμένω το νέο έτος να αλλάξει για να αλλάξω τη ζωή μου;

Αυτός είναι ίσως και ένας λόγος που οι στόχοι της νέας χρονιάς αποτυγχάνουν γενικά (εκτός και αν ανήκεις στο 8% του πληθυσμού που καταφέρνει να τους πραγματοποιήσει στην πορεία του χρόνου)

Είναι το φαινόμενο «σύνδρομο της ψευδής ελπίδας». Πιθανόν λοιπόν οι στόχοι που βάζουμε δεν είναι συνειδητή επιλογή αλλά καθρεφτίζουν την ανάγκη μας να πάρουμε αποφάσεις για να νοιώθουμε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας. Σα να έχουμε μια υποχρέωση να κάνουμε αλλαγές και να θέσουμε νέους στόχους μόνο και μόνο γιατί είναι το ξεκίνημα μιας καινούργιας χρονιάς. Το κάνουμε λοιπόν αλλά στην πράξη συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει κίνητρο και άρα καύσιμο για να συνεχίσουμε οπότε… σταματάμε

Κάτι άλλο που μας δυσκολεύει να δώσουμε πνοή στους στόχους που με τόσο όρεξη θέτουμε στην αρχή της χρονιάς είναι η λογική του «όλα ή τίποτα». Άσπρο ή μαύρο λοιπόν και ξεκινάμε στην αρχή δυναμικά σημειώνοντας σημαντική πρόοδο. Όμως εάν θέλετε να έχετε καλύτερη εμφάνιση, το να τρώτε κάθε μέρα μόνο μήλα ή να μην ξαναφάτε ποτέ κάτι με ζάχαρη, δεν θα λειτουργήσει. Ομοίως εάν από μια ελεύθερη διατροφή αποφασίσετε να αποκλείσετε όλα τα χημικά τροφίμων, τα πρόσθετα και οτιδήποτε μπορεί να πυροδοτεί θέματα στο πεπτικό σας, τότε αυτό δεν θα διαρκέσει. Και αναρωτιέμαι πόσο άσκοπο είναι να χάσει κάποιος 5 κιλά σε ένα μήνα, μόνο και μόνο για να τα ξαναβρεί τον επόμενο.

Αυτό που συμβαίνει είναι να χάσουμε δύο μήνες από τη ζωή μας. Μπαίνοντας σε διαδικασίες που ζορίζουν για να βρεθούμε τον Φλεβάρη, Μάρτη στην ίδια ή και χειρότερη κατάσταση (αν συνυπολογίζουμε την αυτοπεποίθηση) από ότι ξεκινήσαμε …

Βλέπεις όταν πρόκειται για την υγεία και για στόχους που αφορούν την ευεξία μας είναι πιο αποδοτικό να ακολουθήσουμε μια μεθοδική προσέγγιση και τα έχουμε ξαναπεί, η δύναμη της θέλησης από μόνη της δεν είναι αρκετή. Όλοι θέλουμε να πετύχουμε ένα αειφόρο αποτέλεσμα που μπορεί να δουλεύει για το υπόλοιπο της ζωής μας. Για να το πετύχουμε αυτό προϋποθέτει αλλαγή της συμπεριφοράς μας. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται πρώτα να αλλάξει ο τρόπος σκέψης. Δημιουργία νέων νευρωνικών συνάψεων στον εγκέφαλο, συνηθειών.
Όλη η κουβέντα γίνεται γιατί κάθε φορά που κάποιος βάζει στόχους για το νέο έτος και αποτυγχάνει, δέχεται πλήγμα στην εμπιστοσύνη που έχει στον εαυτό του και την αυτοεκτίμησή του.

Ας το πάρουμε λοιπόν από την αρχή. Όλα ξεκινούν με ένα όραμα του πως θέλω να είναι η ζωή μου και πως θέλω να είμαι εγώ μέσα σε αυτή.

Απάντησε ειλικρινά στον εαυτό σου:

• Πως θέλω να ζήσω;
• Τι με κάνει να νοιώθω καλά;
• Τι χρειάζομαι;
• Τι σκέφτομαι και συμβαίνει όταν είμαι στα καλύτερά μου;
Τότε οι στόχοι έρχονται σαν μικρά βήματα για να καλύψουν το κενό από πού ξεκινώ και που θέλω να φτάσω μεθοδευμένα.

Καλά αποτελέσματα που έχουν ζωή στο χρόνο έρχονται όταν:

1. Διασκεδάζεις με τη μέθοδο που επέλεξες και νοιώθεις καλά μέσα σου και έξω
2. Η μέθοδος ταιριάζει με τον τρόπο ζωής σου, τη ρουτίνα σου και τυχόν ιατρικά θέματα
3. Ο στόχος να είναι ρεαλιστικός και σαφής και προχωράμε σταδιακά θέτοντας μικρότερους στόχους και βήματα. Συνειδητοποιώ ότι πρόκειται για διαδικασία.
4. Να αναγνωρίσουμε ότι η υποτροπή και η αποτυχία είναι μέρος της διαδικασίας. Nα την καλωσορίσουμε και να μην επιτρέψουμε να μας αποτρέψει από το να συνεχίσουμε. Σημασία έχει το να σηκωθώ όταν θα πέσω, το ότι θα πέσω κάποια στιγμή είναι σίγουρο.

Τέλος ας μην περιμένουμε την Πρωτοχρονιά για να θέσουμε νέους στόχους. Μπορούμε όταν πραγματικά μια σκέψη ωριμάσει μέσα μας και νοιώσουμε την ανάγκη να ξεκινήσουμε χωρίς ημερολογιακούς περιορισμούς.

Repost www.betterliving.gr

The post Στόχοι νέας χρονιάς – Λυπάμαι, αποτύχατε! appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.

Ναι, ναι μιλάω για αυτή την απλή δραστηριότητα που κάνουμε από τότε που ήμασταν περίπου ενός έτους. Σύμφωνα με τα λόγια του Δρ Thomas Frieden, πρώην διευθυντή των Κέντρων για Έλεγχος και Πρόληψη Νοσημάτων, το περπάτημα διαφημίζεται τώρα (και δικαίως) ως «το πιο κοντινό πράγμα που έχουμε σε ένα θαυματουργό φάρμακο».

Φυσικά, πιθανότατα γνωρίζετε ότι οποιαδήποτε σωματική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένου του περπατήματος, είναι όφελος για τη γενική υγεία. Αλλά το περπάτημα ειδικότερα έχει πολλά οφέλη. Έτσι παρακάτω ακολουθεί μια λίστα με πέντε οφέλη που προσφέρει το περπάτημα που μπορεί να σας εκπλήξουν. Ίσως βέβαια και να τα ξέρετε ήδη αλλά πάντα μια επανάληψη βοηθά.

1. Καταστέλλει τη λειτουργία των γονιδίων που προάγουν το βάρος.

Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Harvard ανακάλυψαν ότι, μεταξύ των συμμετεχόντων στη μελέτη, τα άτομα που περπατούσαν περίπου μία ώρα την ημέρα, τα αποτελέσματα των γονιδίων που προάγουν το βάρος μειώθηκαν στο μισό(!). Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε περισσότερα από 12.000 συμμετέχοντες και οι ερευνητές εξέτασαν 32 γονίδια που προάγουν την παχυσαρκία για να προσδιορίσουν πόσο πραγματικά αυτά τα γονίδια συμβάλλουν στο σωματικό βάρος.

Διαβάστε ακόμα: Μικροί στόχοι για Μεγάλο αποτέλεσμα

2. Βοηθά να «δαμάσουμε» την επιθυμία μας για γλυκό

Δύο μελέτες από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ διαπίστωσαν ότι μια 15λεπτη βόλτα μπορεί να περιορίσει τη λαχτάρα για σοκολάτα. Οι ίδιες έρευνες φανέρωσαν μείωση στην ποσότητα σοκολάτας που τρώμε σε στρεσογόνες καταστάσεις. Μια πιο πρόσφατη έρευνα επιβεβαιώνει πως περπάτημα έχει τη δυνατότητα να μειώσει την επιθυμία για την πρόσληψη σνακ με ζάχαρη, δηλαδή εν γένει γλυκά

3. Μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού.

Είναι ήδη γνωστό πως κάθε μορφή σωματικής δραστηριότητας μετριάζει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού. Σύμφωνα ωστόσο με μελέτη της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας διαπιστώθηκε πως οι γυναίκες που περπατούσαν επτά ή περισσότερες ώρες την εβδομάδα παρουσίαζαν 14% χαμηλότερο κίνδυνο καρκίνου του μαστού από εκείνες που περπατούσαν τρεις ώρες ή λιγότερο. Το ποσοστό αυτό παρουσιαζόταν ακόμη και σε γυναίκες με παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση καρκίνου του μαστού, όπως το υπερβολικό βάρος ή η χρήση συμπληρωματικών ορμονών.

4. Ανακουφίζει από τον πόνο στις αρθρώσεις.

Πολλές οι μελέτες που φανερώνουν πως το περπάτημα μπορεί να μειώσει τον πόνο που σχετίζετε με την αρθρίτιδα. Ενώ τα πέντε έως έξι μίλια περπάτημα την εβδομάδα μπορούν να αποτρέψουν την εμφάνιση της εξαρχής. Το περπάτημα μπορεί να προσφέρει έξτρα προστασία τις αρθρώσεις. Συγκεκριμένα λιπαίνοντάς τες και ενισχύοντας τους μύες που τις υποστηρίζουν. Με εξαιρετικό παράδειγμα τα γόνατα και τα ισχία, που εμφανίζουν μεγαλύτερη ευαισθησία στην οστεοαρθρίτιδα

5. Ενισχύει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού.

Ακόμα και στη διάρκεια του κρυολογήματος ή μιας γρίπης το περπάτημα μπορεί να προσφέρει μια έξτρα προστασία. Έρευνα με συμμετέχοντες πάνω από 1.000 άνδρες και γυναίκες έδειξε πως όσοι από αυτούς έβγαιναν για περπάτημα 5 φορές την εβδομάδα έστω και για 20 λεπτά την ημέρα, μείωσαν τις μέρες τις ασθένειας κατά 43% σε σχέση με εκείνους που ασκούνταν λιγότερο μέσα στην εβδομάδα. Συμπληρωματικά εκτός από τη μικρότερη διάρκειας νόσηση τα συμπτώματα τους εμφανίζονταν και πιο ήπια.

Πηγή: Walking for Health, a Special Health Report from Harvard Medical School

The post Περπάτημα και 5 οφέλη appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.

Ή ίσως και παλιότερη αφού οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση μας γεννημένοι να τρώμε διαισθητικά. Κοίτα τα παιδιά πόσο εξαιρετικά ρυθμίζουν το πόσο θα φάνε και είναι σε επαφή με το σώμα τους (πάντα όσο οι γονείς επιτρέπουν).  Τρώνε όταν πεινούν και σταματούν όταν χορταίνουν. Εξισορροπούν με φυσικό τρόπο την πρόσληψη τροφής από μέρα σε μέρα ανάλογα με τις ανάγκες τους και έτσι υπάρχουν μέρες που μπορεί να καταναλώσουν μεγάλες ποσότητες τροφής, ενώ άλλες μπορεί να μην φάνε σχεδόν τίποτα.

Μετά όμως μεγαλώνουμε και καθώς μεγαλώνουμε μαζί με την αθωότητα μας χάνουμε και την εσωτερική μας ικανότητα να είμαστε σε επαφή με το σώμα μας και να ακούμε τη διαίσθηση μας.

Κάπου μπαίνουν οι κανόνες και τα «πρέπει», κάπου το φαγητό αποκτά τον ρόλο της ανταμοιβής, κάπου αρχίζουν τα γνωστικά παιχνίδια σε σχέση με το φαγητό και τους συνδυασμούς, κάπου βλέπουμε τη μαμά να κάνει δίαιτα και τον μπαμπά να ανησυχεί που φουσκώνει η κοιλίτσα και κάπως έτσι κάπου το χάνουμε.

Βλέπεις, η απάντηση στην ερώτηση: “γιατί τρώμε” θα έπρεπε να είναι εύκολη: “γιατί πεινάμε”. Αυτή είναι και η αρχή της διαισθητικής διατροφής: τρώμε όταν πεινάμε και σταματάμε μόλις νιώθουμε χορτάτοι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν τρώμε μόνο όταν πεινάμε και μάλιστα υπάρχουν άνθρωποι που παραδέχονται ότι δεν έχουν έχουν νιώσει ποτέ το αίσθημα της πείνας. Τρώμε όταν είμαστε στεναχωρημένοι ή όταν χρειαζομαστε να αντιδράσουμε σε κάποιο ερέθισμα ή επειδή προσπαθούμε να είμαστε “καλό παιδί” ή για να καλύψουμε ένα κενό.

Μεγαλώνοντας χάνουμε την επαφή με το σώμα μας (που ξέρει άριστα τι να κάνει με το φαγητό) και επηρεαζόμαστε από φίλους, γονείς, και διάφορους διατροφικούς “κανόνες” της κοινωνίας. Και έτσι το φαγητό που από μόνο του είναι απλά φαγητό και καύσιμη ύλη για το σώμα, αρχίζει να αποκτά άλλες διαστάσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την πείνα. Μαθαίνεις τι επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται να φας, που και πως πρέπει να τρώς και αποκτάς κοινωνικές συνήθειες που ελάχιστα σχετίζονται με τις δικές σου ενστικτώδεις διατροφικές συνήθειες.

Όμως η διαισθητική διατροφή δεν υπακούει σε κατευθυντήριες γραμμές για το τι ή το πότε θα πρέπει να φάτε ή το τι θα πρέπει να αποφύγετε.

Στην πραγματικότητα είναι μια φιλοσοφία – στάση ζωής που καθιστά το άτομο «εμπειρογνώμονα» του σώματός του. Μαθαίνω να ακούω και να σέβομαι το σώμα μου και τα σήματα που μου δίνει όπως της πείνας και κορεσμού. Με αυτό τον τρόπο προάγεται η υγιής στάση απέναντι στην τροφή και η θετική εικόνα σώματος.

Η διαισθητική διατροφή έρχεται σε σύγκρουση με οποιοδήποτε διαιτητικό σχήμα. Δεν υπάρχουν μετρήσιμες θερμίδες ή μακροεντολές και δεν απαγορεύονται τρόφιμα. Οποιοδήποτε υπολογισμός σε νούμερα θερμίδες, βάρος κτλ αντενδείκνυται.

Στόχος είναι το να επανεκπαιδευτούμε να ακούμε τις εσωτερικές μας ενδείξεις. Επίσης να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας και τον έλεγχο της διατροφής μας εστιάζοντας στην δική μας εσωτερική αλήθεια που την υποδεικνύει το σώμα μας. Πρώτο βήμα για αυτό είναι να απομακρυνθούν όλα τα εξωτερικά «πρέπει» & να αυξήσουμε την αυτογνωσία μας.

Η διαισθητική διατροφή αφορά μια ιδιαίτερα αποτελεσματική προσέγγιση για όποιον έχει υποφέρει από διαταραγμένη διατροφική συμπεριφορά ή αισθάνεται ότι τελμάτωσε με τις δίαιτες αλλά χρειάζεται να ρυθμίσει το βάρος του.

Η θεωρία της διαισθητικής διατροφής όπως περιγράφεται από της σχεδίαστριες (https://www.intuitiveeating.org/) περιλαμβάνει δέκα βασικές αρχές:

1. 1.     Απορρίψτε τη νοοτροπία της δίαιτας
   2.   Όταν αισθάνεστε πείνα, να τρώτε
   3.   Συμφιλιωθείτε με τις τροφές
   4.   Βάλτε στην σίγαση τον εσωτερικό κριτή
   5.   Σεβαστείτε το αίσθημα πληρότητας, σταματάω να τρώω όταν χορτάσω
   6.   Ανακαλύψτε και  δημιουργηστε συνθήκες ώστε να απολαμβάνετε την εμπειρία του φαγητού
   7.   Αντιμετωπίστε  τα συναισθήματά σας με τρόπους που δεν περιλαμβάνουν καταναλωση φαγητού για να τα κατατευνάσετε
   8.   δείξτε σεβασμό και αγάπη προς το σωματότυπο σας
   9.   Γυμναστείτε με γνώμονα την ευεξία που χαρίζει  η ασκηση και οχι το “κάψιμο” θερμίδων
   10. Επιλέξτε τροφιμα  που εξυπηρετούν συγχρόνως την υγεία σας, τις γευστικές προτιμήσεις σας και σας κανουν να νιωθετε ευεξία

Η Διαισθητική Διατροφή είναι μια πρακτική, η οποία τιμά τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική υγεία. Ευθυγραμμίζεται με την υγεία σε κάθε μέγεθος σώματος γιατί έτσι και αλλιώς ανεξάρτητα με το πόσα κιλά είσαι χρειάζεσαι τροφή. Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως βάρους και μεγέθους, φύλλου και χρώματος δικαιουνται χαρά και σεβασμό.

Οι  αρχές της διαισθητικής διατροφής μπορούν να μας βοηθήσουν με δύο βασικούς τρόπους:

1.   Να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας σε σχέση με την τροφή, καλλιεργώντας το συντονισμό με τις φυσικές και σωματικές μας αισθήσεις ώστε να καλύψουμε τόσο τις  βιολογικές όσο και τις ψυχολογικές μας ανάγκες.
2.   Να μας απελευθερώσει από «σκέψεις δίαιτας». Οι περισσότεροι γνωρίζουν τη ματαίωση προσπαθώντας να «κόψουν» από τη διατροφή τους τροφές ή ποσότητες ή ολόκληρες κατηγορίες πχ τους υδατάνθρακες.

Το διαισθητικό φαγητό έχει σκοπό να σε βοηθήσει να αισθάνεσαι καλά για αυτό που κάνεις τώρα μπορεί όμως να σε βοηθήσει να ρυθμίσεις το  βάρος σου εάν τρώς για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με το πόσο πραγματικά πεινασμένος ή χορτάτος είσαι αλλά περισσότερο με συγκεκριμένα συναισθήματα ή προσωπικά ερεθίσματα.

Βέβαια αν και ακούγεται απλό, δεν είναι εύκολο. Κάποιες φορές τα αυτονόητα είναι και τα πιο δυσκολα στην πράξη για αυτό να θυμάσαι ότι ακολουθώντας αυτή τη φιλοσοφία, θα χρειαστεί να εξετάσεις τα προσωπικά σου όρια και να μάθεις να στηρίζεις τις επιλογές σου. Το αναλαμβάνω  την ευθύνη του εαυτού μου δεν είναι εύκολο, όμως είναι εξαιρετικά απελευθερωτικό!

Δημοσιεύτηκε στο betterliving.gr

The post Τι είναι η διαισθητική διατροφή; appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.

Κοιτούσα την φωτογραφία ώρα. Με ταρακούνησε. Είναι δύο αντιφατικές αλήθειες που συνδέονται άρρηκτα. Συνδεδεμένο αλλά αντιφατικό. Το ίδιο και τελείως διαφορετικό. Όταν κάτι μου δημιουργεί έντονη αίσθηση μου αρέσει να το αναλύω. Στην αίσθηση κρύβεται το δώρο.

Σκουπίδια. Τα σκουπίδια που έχουν πνίξει τον πλανήτη μας. Απόβλητα, άχρηστα που στην αρχή ήταν χρηστικά. Σκέφτομαι όμως ότι τα φυσικά συστήματα δεν παράγουν απόβλητα και σκουπίδια: τα πάντα ανακυκλώνονται, κάθε συστατικό οργανικής και ανόργανης ύλης. Όμως τα συστήματα παραγωγής τροφής που έχουμε φτιάξει, επειδή χρειάζεται να είναι αποδοτικά, κάνουν τεράστια σπατάλη πόρων που καθρεφτίζεται στον τεράστιο όγκο σκουπιδιών, και στις λιμνοθάλασσες κοπριάς.

Η τροφή μας, περιέχεται μέσα σε χάρτινα κουτιά και κουτιά από αλουμίνιο και πλαστικό. Και εννοείται ότι έχουμε προοδεύσει και η βιομηχανία τροφίμων έχει μεριμνήσει ώστε τα φωτεινά χρώματα στα περιτυλίγματα να διεγείρουν κέντρα του εγκεφάλου μας που «μαγνητίζονται». Και έτσι υπερκαταναλώνουμε.

Και για να ανταποκριθεί όλο το σύστημα στις «επίπλαστες» ανάγκες μας, τρεφόμαστε με φυτά και με ζώα που εκτίθενται σε τεχνητό φωτισμό, μεγαλώνουν σε περιορισμένους χώρους ενώ τους χορηγούνται ορμόνες και αντιβιοτικά για να «αντέξουν» και να γίνουν γρήγορα. Βλέπεις, ο στόχος μας είναι το γρήγορα και το αποτέλεσμα είναι η σπατάλη και η αποσύνδεση από την τροφή μας. Ας μην αναρωτιόμαστε για τα βιομηχανικά χημικά που καταλήγουν στο σώμα μας και για την εκτίναξη της παχυσαρκίας. Όλο είναι απόρροια των σκουπιδιών.

Φως. Σκιά

Πρώτη ανάγνωση: τι ωραία σύνδεση. Ένα ζευγάρι κάθεται πλάτη – πλάτη πίνοντας και καπνίζοντας. Ο ένας είναι συνδεδεμένος με το τσιγάρο του, ο άλλος με το κρασί του. Και μάλλον και οι δύο στις σκέψεις τους. Αμάν. Εικόνα καθρέφτης των σύγχρονων σχέσεων.

Άνθρωποι μου μιλούν και δεν επικοινωνούν, συναντιούνται αλλά δεν βρίσκονται, ακουμπιούνται αλλά δεν αγκαλιάζονται. Και σε αυτό το κενό βρίσκουν χώρο οι εθισμοί: τσιγάρο, αλκοόλ, κατάθλιψη. Όπως το «μοναξιά» και «σχέση» είναι δύο λέξεις που στο άκουσμά τους φαντάζουν αντιφατικές, στη σημερινή εποχή με το κυνήγι της ευμάρειας και την τελειομανία, συναισθήματα ντροπής και η έντονη επίκριση είναι το κενό που δημιουργείται στη σύνδεση των ανθρώπων με τον εαυτό μας και βεβαίως με τους άλλους.

Ψάχνοντας την αλήθεια

Η φυσική λέει ότι το φως δημιουργεί σκιά. Δεν υπάρχει σκιά χωρίς το φως. Όπως και δράση χωρίς αντίδραση. Όπως και κατάκτηση χωρίς θυσία. Και η αλήθεια είναι ότι σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του ανθρώπινου είδους, οι άνθρωποι ζούσαν πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι ζούμε σήμερα.

Κυνηγούσαν ή αναζητούσαν ή καλλιεργούσαν την τροφή τους, γεγονός που τους βοήθησε να κατανοήσουν τους φυσικούς κύκλους: τις σχέσεις μεταξύ του αέρα και του νερού, του εδάφους και της γης, της φύσης και εμάς, ως μέρος ενός συνόλου. Οι άνθρωποι για να επιβιώσουν χρειαζόταν να συνεργάζονται να συνδέονται σε κοινότητα και να εμπιστεύονται από ένστικτο τους άλλους ανθρώπους.

Όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα σκουπίδια είναι απόρροια ότι έχουμε χάσει τη σύνδεσή μας με την τροφή, δηλαδή με τη φύση και τη γη. Η μοναξιά και η απομόνωση είναι η θυσία που κάνουμε βρίσκοντας νόημα στο να «κάνουμε», ξεχνώντας το να «είμαστε».

Σημαντική είναι η μονάδα και όχι το σύνολο. Αυτή ήταν η σκέψη μου κοιτώντας τη φωτογραφία. Όμως, τελικά καταλαβαίνω ότι το σύνολο είναι το ίδιο, λέει και υπογραμμίζει μια αλήθεια με τίτλο: πρόοδος. Όλα αλλάζουν και εμείς προοδεύουμε. Εμείς προοδεύουμε και η γη υποφέρει. Εμείς προοδεύουμε αλλά απομονωνόμαστε. Η κατάκτηση λοιπόν είναι η πρόοδος, αλλά χαίρομαι που φωτίσαμε λίγο και τη θυσία. Αλήθεια, αναρωτιέμαι πόσο βιώσιμη ή ωφέλιμη είναι αυτή η πρόοδος για εμάς; Αντέχουμε τη θυσία; Αξίζει;

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο www.enallaktikidrasi.com

The post Όταν κάτι είναι μπροστά μας αλλά δεν το βλέπουμε, το μόνο που χρειάζεται είναι φως! appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.

Την έμπνευση για το συγκεκριμένο άρθρο την πήρα από μια έρευνα που δημοσιεύτηκε  στους New York Times για την μακροζωία που αποκάλυψε ότι οι άνθρωποι που ζούσαν περισσότερο όχι μόνο είχαν πιο υγιής συνήθειες και τρόπο ζωής αλλά κυρίως συνδεόντουσαν με τους συνανθρώπους τους. Επισκέπτονταν τους γείτονες, δίδασκαν εθελοντικά μαθήματα σε τάξεις, τιμούσαν τα ήθη και τα έθιμα, περνούσαν τις παραδόσεις στα παιδιά τους. Με άλλα λόγια συνείσφεραν στο κόσμο γύρω τους.

Η πεποίθηση ότι αξίζω με κρατάει ζωντανό: Συνεισφέρω, αλλάζω, δρω, αναλαμβάνω την ευθύνη, συμβάλω, δημιουργώ, επηρεάζω. Αυτό αυξάνει την αίσθηση προσωπικής αξίας την αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθησή μας. Πρακτικά όταν μιλάμε, γράφουμε, δρούμε, αλληλοεπιδρούμε με τους ανθρώπους γύρω μας συμβάλουμε με τον τρόπο μας στο κόσμο.

Ακούγεται αυτονόητο και εύκολο. Θεωρούμε ότι όλοι το κάνουμε αλλά πραγματικά, το αμφισβητώ στην εποχή μας. Ίσως λίγο το έχουμε «χάσει» στο διαδίκτυο. Σκέψου πόσο χρόνο μέσα στην ημέρα καταναλώνεις μπροστά στον υπολογιστή. Γενικότερα πόσο χρόνο δαπανάς ασχολούμενος με κάτι που έχει δημιουργήσει κάποιος άλλος. Αφαίρεσε τις ώρες που κοιμάσαι, αφαίρεσε τις ώρες που εκτελείς διαδικασίες και δες ποιο είναι το κομμάτι της ημέρας που μένει για να είσαι δημιουργικός με δικές σου ιδέες και πόσος είναι ο πραγματικός χρόνος ζωτικής αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους.

Σε ποιο μέρος της ημέρας είσαι παθητικός και σε ποιο είσαι ενεργητικός;  

Αν το αποτέλεσμα «γέρνει» στο παθητικό κομμάτι τότε κάτι χρήζει επαναδιαπραγμάτευσης. Βλέπεις λειτουργώντας στο παθητικό κομμάτι, η ζωή μας γίνεται λιγότερο υγιής, λιγότερο ευτυχισμένη και λιγότερο ουσιαστική.

 Σίγουρα δεν μπορώ να ελέγξω το χρόνο που έχω πάνω στον πλανήτη αλλά μπορώ να ελέγξω το τι θα κάνω με αυτόν που μου δίνετε όσο είμαι εδώ.

Και η έρευνα που διάβασα μου έδωσε έμπνευση όχι μόνο για το πώς θα ζήσω μια μεγάλη και υγιή ζωή αλλά κυρίως μια ζωή με νόημα. Δεν είναι δύσκολο, χρειάζεται τρόπο και σωστές επιλογές. Γιατί για αυτό μόνο πρόκειται: τη δύναμη της επιλογής.

Μαγείρεψε ένα γεύμα αντί να παραγγείλεις. Παίξε ένα παιχνίδι αντί να παρακολουθήσεις ένα. Γράψε μια παράγραφο αντί να διαβάσεις. Δώσε μια αγκαλιά αντί σιωπηλά να τη ζητάς. Περπάτα στη φύση αντί να κοιτάς φωτογραφίες. Κάνε μια καλή συζήτηση. Κάνε τέχνη. Ζήσε μια περιπέτεια.

Το έπιασες το νόημα; Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι μεγάλο. Αρκεί να κάνεις μικρά καθημερινά. Αυτό έχει τη δύναμη να διαμορφώσει τον κόσμο γύρω μας και τη ζωή μας την ίδια.

Να είσαι περιπετειώδης, εφευρέτης, επιχειρηματίας, καλλιτέχνης. Πρότεινε  τις δικές σου ιδέες αντί απλά να αντιδράς στους άλλους. Γίνε ενεργός στη ζωή. Άρχισε να συμβάλλεις με τον τρόπο σου στον κόσμο γύρω σου. Πάνω απ ‘όλα, κάνε κάτι.  Το να κάνω ή να δημιουργώ κάτι δεν με κάνει απλά να νιώθω ζωντανή αλλά με κρατάει ζωντανή.

The post Πως να ζήσεις μια σύντομη και ανούσια ζωή #don’t appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.

Χρόνος, ένας μόνιμος περιορισμός. Ξοδεύουμε τόσο μεγάλο μέρος της ημέρας μας για να βρούμε τι θα κάνουμε μετά, να πάμε στη δουλειά, να πάμε για ψώνια, κοινωνικές υποχρεώσεις, να μαζέψουμε τα παιδιά, τόσο τρέξιμο κάθε μέρα που ξεχνάμε τα βασικά: να βρούμε χρόνο για τον εαυτό μας. «Δεν έχω χρόνο για τον εαυτό μου», γραφικό! Αληθινό, αλλά χρειάζεται να δούμε την οπτική ότι ο χρόνος δεν υπάρχει, τον φτιάχνουμε!

Παρόλο που η μέρα έχει 24 ώρες για όλους και ο χρόνος δεν αγοράζεται είναι στο χέρι μας το πώς θα τον ξοδέψουμε. Μπορούμε να φτιάξουμε χρόνο ή να τον χρησιμοποιούμε πιο έξυπνα. Διάβασε παρακάτω μερικές στρατηγικές:

1. Η στρατηγική του «μια και έξω»

Οι άνθρωποι που καταφέρνουν να κάνουν πολλά πράγματα συνήθως η στρατηγική τους είναι η εξής: «μια και έξω»! Δηλαδή, δεν ασχολούνται ποτέ με το ίδιο θέμα δύο φορές. Όταν κάτι πρέπει να γίνει τότε:

• ή γίνεται
• ή προγραμματίζεται σε συγκεκριμένο χρόνο (όχι στην μνήμη αλλά αυτοματοποιημένα, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία)
• ή διαγράφεται και αρχειοθετείται.

Φαντάσου λοιπόν πόσο χρόνο κερδίζουμε από το να χρονοτριβούμε, να δημιουργούμε καταλόγους, να επανεγγράφουμε λίστες, να ανησυχούμε για πού και πως θα κάνουμε κάτι κτλ. Αντίθετα, αξιοποιούμε το χρόνο που έχουμε για να προχωρήσουμε. Η στρατηγική του «μια και έξω» είναι ένας τρόπος να είμαστε πιο αποτελεσματικοί και παραγωγικοί.

1. Διώξε τη χρονοπαγίδα του λευκού «θορύβου»

Μια ακόμη ωραία ιδέα είναι να εξαφανίσουμε το τέρας του καθημερινού λευκού «θορύβου». Να εξηγηθώ: το θορυβώδες αυτό τέρας στην ουσία είναι όλα τα μικρά καθημερινά μικρο-πράγματα που συμβαίνουν, αλλά δεν μας ενδιαφέρουν και δεν προσθέτουν αξία στην ημέρα μας. Παρόλα αυτά μας τρώνε πολύ χρόνο και ενέργεια!

Μαντεύεις ή να δώσουμε παραδείγματα;

• Τηλεοπτικές διαφημίσεις : μας κρατούν καθηλωμένους σε μια έκσταση ενώ εκνευριζόμαστε τόσο πολύ γιατί συνήθως παρακολουθούμε κάτι που μας ενδιαφέρει. Πρόσθεστε και όλα τα λεπτά σε διαφημίσεις που έχουν μπει παντού (youtube, facebook κτλ).
• Οι σκέψεις μας – φρίκη, σοκ! Ναι, λοιπόν όταν το μυαλό αρχίζει να διαφεύγει σε πράγματα ουτοπικά ή καταστροφολογικά τότε πρόκειται για χρονοπαγίδα και ρουφήχτρα ενέργειας. Σας προκαλώ να παρατηρήστε πόσο χρόνο περνάτε να ανησυχείτε, να σχεδιάζετε, να συζητάτε και να μαλώνετε μόνοι σας μέσα στο κεφάλι σας. Διαφορετικό και χρήσιμο όταν χρησιμοποιούμε τις σκέψεις μας και εμπνέομαστε ή εκφράζουμε δημιουργικότητα μας. Η ζωή είναι επιχείρηση και θέλει δράση, δεν ζούμε στο κεφάλι μας.
• Κουτσομπολιά ή ανούσιες διαμαρτυρίες (γκρίνια): είναι αρνητικό και είναι χάσιμο χρόνου. Ας μιλήσουμε για πράγματα που έχουν αξία ή ας κάνουμε δράσεις που έχουν σημασία.

1. Επανεξέτασε τις προτεραιότητες και το πρόγραμμα που έχεις αναλάβει

Τα προγράμματα φτιάχνονται για να αλλάζουν. Παρόλα αυτά πολλοί άνθρωποι γινόμαστε δέσμιοι των δεσμεύσεων που έχουμε οι ίδιοι αναλάβει ή κάποιες φορές δεν έχουμε ιδέα και γιατί τρέχουμε. Απλά τρέχουμε γιατί τρέχει η ζωή. Πάμε πιο λίγο πιο αργά. Πρώτο βήμα: δες το. Φτιάξε μια λίστα με το πρόγραμμα και αξιολόγησε:

• Χρειάζεται να τα κάνεις όλα; Ξεχώρισέ τα: ποια είναι σημαντικά; Ποια είναι επείγοντα; Υπάρχει κάτι που να είναι και σημαντικό και επείγον; Βάλτο ψηλά στη λίστα!
• Μήπως ξοδεύεις χρόνο με ανθρώπους ή σε ομάδες που δεν σε ενδιαφέρουν πραγματικά; Είναι απλά υποχρέωση ή είναι κάτι που προσθέτει αξία στην ημέρα σου;
• Χρειάζεται να καθαρίζεις το σπίτι τόσο συχνά; Χρειάζεται να σιδερώνεις;

Μπορείς να κερδίσεις χρόνο αξιοποιώντας την τεχνολογία; Ψώνια online… λέω εγώ τώρα…

Αλήθεια, κάνεις διαλλείματα; πχ το διάλλειμα για φαγητό στη δουλειά το κάνεις μπροστά στον υπολογστή ή σηκώνεσαι λίγο;Ξέρεις, πρόκειται για συνήθεια.

Έτσι μπορούμε να φτιάξουμε χρόνο για να …

…Απολαύσουμε παραστάσεις, εικόνες, καθημερινά όμορφα πράγματα που συμβαίνουν αλλά από την τρεχάλα δεν βλέπουμε.

…Κάνουμε κάτι χρήσιμο

…Διαβάσουμε βιβλία

…Φροντίσουμε τον εαυτό μας

…Μαγειρέψουμε υγιεινά σνακ

…Προγραμματίσουμε τις διακοπές μας ή κάτι χαρούμενο

…Να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη

Μη ξεχνάμε ότι ο χρόνος είναι κάτι σχετικό και όταν είναι πολλά πράγματα να χωρέσουν σε αυτήν, η μέρα έχει εκατό τσέπες!

The post Φτιάξε χρόνο… appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.

Το καλό σενάριο είναι να επανέρχεσαι πλήρως μετά από την μεσημεριανή σιέστα ή έναν καλό βραδινό ύπνο. Αλλά στο συγκεκριμένο άρθρο θα ασχοληθούμε με το σενάριο που η κούραση επιμένει, συμβαίνει συχνά και διαρκεί πολύ. Αυτό ίσως να είναι σημάδι ότι κάτι πιο σοβαρό συμβαίνει.

Υπάρχουν πολλοί που θεωρούν ότι η κόπωση έρχεται μαζί με την ηλικία αλλά πραγματικά αυτό είναι κάτι που δεν οφείλουμε να αποδεχτούμε. Ο καθένας μπορεί να κουράζεται κάποιες φορές, επίσης ίσως η αντοχή μειώνεται με την ηλικία, ίσως να μην κινούμαστε τόσο γρήγορα ή να κουραζόμαστε πιο εύκολα ή να χρειαζόμαστε περισσότερα διαλλείματα αλλά ποτέ δεν πρέπει να είμαστε τόσο κουρασμένοι που να μας είναι εμπόδιο να απολαύσουμε έναν ενεργό τρόπο ζωής

Το αίσθημα της κόπωσης

Η κόπωση μπορεί να μας επηρεάσει με διάφορους τρόπους. Μπορεί να έχουμε  λιγότερη ενέργεια για έντονες δραστηριότητες ή  άσκηση. Μπορεί να έχουμε πρόβλημα συγκέντρωσης ή να παραμείνουμε σε εγρήγορση ή να θυμηθούμε “πράγματα”. Αυτό με τη σειρά του μας κάνει να θυμώνουμε εύκολα και ίσως σε βάθος χρόνου να μας κάνει να απομονωνόμαστε κοινωνικά.

Εάν η κόπωση εμφανιστεί ξαφνικά ή γίνεται πιο συχνή ή έντονη, μπορεί να σχετίζεται με πολλές ιατρικές παθήσεις ή αλλαγές στον τρόπο ζωής και στα επίπεδα του στρες. Μην παραλείψετε να ζητήσετε βοήθεια ή συμβουλές εάν έχετε κάποιο από τα παρακάτω συμπτώματα

Προειδοποιητικά σημάδια (μην τα αγνοήσεις)

• Ξυπνάτε εξαντλημένοι, ακόμα και μετά από έναν καλό ύπνο
• Δεν αισθάνεστε κινητοποιημένος ή όρεξη για να ξεκινήσετε τη μέρα
• Αδυναμία να κάνετε δραστηριότητες που απολαμβάνετε
• Ξαφνικές εξάρσεις εξάντλησης που φεύγουνε και ξαναέρχονται
• Δυσκολία στην αναπνοή.

Πάρε δύναμη

• Πιείτε ένα φλιτζάνι καφέ ή τσάι. Μια μικρή ποσότητα καφεΐνης μπορεί να σας τονώσει.
• Περπάτημα. Μια βόλτα για 10- 15 λεπτά με τα πόδια, σε ρυθμό που αντέχεται βοηθά αρκετά
• Ύπνος. Έστω και ένας ολιγόλεπτος μεσημεριανός ύπνος (σιέστα) περίπου 30 λεπτά (και όχι παραπάνω) έχουν δείξει μελέτες ότι έχει θετική επίδραση ανεβάζοντας τα επίπεδα ενέργειας για την υπόλοιπη ημέρα. Φρόντισε όμως να μην είναι αργά το απόγευμα γιατί μπορεί να διαταράξει τον νυχτερινό ύπνο.
• Σταματήστε το αλκοόλ. Μπορεί πραγματικά να σας εκπλήξει το πόσο καλύτερα μπορεί να αισθάνεστε χωρίς ποτό

Μην παραλείψεις να κάνεις έναν ιατρικό έλεγχο  που μπορεί να εντοπίσει αίτια που προκαλούν κόπωση.

Δεν χρειάζεται να αποδεχτούμε την κούραση σαν κάτι φυσιολογικό και να επιτρέψουμε να γίνει εμπόδιο να απολαύσουμε έναν ενεργό τρόπο ζωής. Ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη που έχουν οι επιλογές μας όσο αφορά αλλαγές στο τρόπο ζωής και την επίδραση τους στην υγεία και ευεξία μας συνολικά.

The post Κουράστηκα να είμαι κουρασμένος appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.

Μια παρένθεση για το RDA: είναι το ποσό που υπολογίζεται για να μην υπάρχει έλλειψη, αυτό δεν είναι ίδιο σε καμία περίπτωση με το ποσό που απαιτείται για τη βέλτιστη λειτουργία του οργανισμού.

Εκτός όμως από το συνολικό ποσό της πρωτεΐνης είναι σημαντικό να την «σπάμε» μέσα στην ημέρα τόσο στα 2 ή 3 κυρίως γεύματα όσο και στα σνακ. Και εδώ έρχεται το «καυτό» ερώτημα του άρθρου: πότε;

Οι περισσότεροι (ειδικοί και μη) θεωρούσαμε ότι η κατανάλωση ενός πρωτεϊνικού ροφήματος μέσα στα πρώτα 30 λεπτά από τη λήξη της γυμναστικής θα βελτίωνε την απόδοση. Αυτό γιατί αυτό το 30λεπτο μετά την λήξη της άσκησης γνωστό ως: «αναβολικό παράθυρο»  είναι μια μικρή περίοδος που οι μυς «ρουφούν» σαν σφουγγάρι θρεπτικά συστατικά

Οι σύγχρονες έρευνες όμως προτείνουν ότι το αναβολικό παράθυρο είναι πολύ περισσότερο από 30 λεπτά και δεν περιορίζεται στο αμέσως μετά την άσκηση. (1) Και βασικά δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά αν θα καταναλώσεις προ ή μετά προπονητικό γεύμα με στόχο τη μυϊκή ενδυνάμωση και ανάπτυξη

Υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι είναι σημαντική η κατανάλωση πρωτεΐνης πριν ή μετά την προπόνηση (2) , άλλες που δείχνουν ότι δεν υπάρχει επίδραση. Τελικά μια μετανάλυση 23 ερευνών καταλήγει ότι: η σημαντικότερη συσχέτιση για την αύξηση της μυϊκής μάζας είναι η συνολική κατανάλωση πρωτεΐνης μέσα στην ημέρα ανεξάρτητα  με το πότε καταναλώθηκε. (3) Σίγουρα όμως η συνολική πρόσληψη χρειάζεται να είναι αρκετά παραπάνω από τη συνιστώμενη ημερήσια.

Βιβλιογραφία

1. “Nutrient timing revisited: is there a post-exercise anabolic window?”

2. “Effects of supplement timing and resistance exercise on skeletal muscle hypertrophy.”

3. “The effect of protein timing on muscle strength and hypertrophy: a meta-analysis”

The post Πρωτεϊνή πριν ή μετά την άσκηση; appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.

1. πιστεύεις καταστάσεις άγχους εμποδίζουν ή ενισχύουν τη μάθηση, την ανάπτυξη και την παραγωγικότητά σου;
2. Πιστεύεις ότι το άγχος επιδεινώνει ή βελτιώνει τα επίπεδα υγείας, ενθουσιασμού σου για τη ζωή;

Δεν είναι αυτονόητη η απάντηση. Υπάρχουν άνθρωποι που χωρίς deadlines δεν κινητοποιούνται και δεν αρχίζουν τίποτα. Υπάρχουν άλλοι που με τους χρονικούς περιορισμούς παγώνουν και δεν κάνουν τίποτα. Δεν είναι το θέμα λοιπόν οι χρονικοί περιορισμοί αλλά το αντίκτυπο που έχει στην παραγωγικότητά μας. Βλέπεις χωρίς άγχος δεν θα είχαμε λόγο να σηκωθούμε από το κρεβάτι μας το πρωί. Το άγχος κρύβει μέσα του κίνητρο. Μας κινητοποιεί να αγωνιστούμε .

Κλείνοντας θα πω ότι το άγχος σημαίνει διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους. Ο  κινέζικος ορισμός της λέξης στρες   είναι δύο χαρακτήρες: ο ένας περιγράφει τον «κίνδυνο» και ο άλλος την «ευκαιρία». Εσύ πως επιλέγεις να το δεις;

Για επιλογή πρόκειται. Οι ερευνητές Alia Crum και Kelly McGonigal στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, εξιδεικευμένοι στο κομμάτι του στρες και της υγείας  έχουν διαπιστώσει ότι άτομα που έχουν «παραγωγικό» άγχος είναι πιο ικανοποιημένοι από τη ζωή, πιο παραγωγικοί και χαρούμενοι στην εργασία και έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και σιγουριά ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής.

The post Άγχος. Καλό ή Κακό; appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.

Αυτό που συμβαίνει πολύ σύντομα αφού ξεκινήσουμε ένα πρόγραμμα διαχείρισης βάρους είναι αυτός ο σκληροτράχηλος εσωτερικός κριτής να βλέπει ένα νέο πεδίο δράσης και αρχίζει να φωνάζει: «το κάνεις λάθος, σίγουρα θα αποτύχεις, κάθε φορά τα ίδια κάνεις, δεν θα τα καταφέρεις ποτέ»

Η πρακτική του «όλα ή τίποτα» αλλιώς «άσπρο ή μαύρο»

Ένας ξεκάθαρος τρόπος που ο εσωτερικός κριτικός εμφανίζεται και συναισθηματικά μας σαμποτάρει είναι η τελειομανία. Είναι οκ να το κάνεις και ας μην είναι τέλειο. Το είναι απλά «εντάξει» παίρνει ένα τεράστιο συναισθηματικό βάρος από την πλάτη μας. Να είμαστε ευγενικοί με τον εαυτό μας. Όταν βλέπουμε ένα μικρό παιδί να πέφτει κάτω, μαθαίνοντας να περπατάει, δεν το κρίνουμε ούτε αρχίζουμε να το χτυπάμε. Ας δούμε τον εαυτό μας με τον ίδιο τρόπο που θα βλέπαμε το παιδί όταν ξεκινάμε να χτίζουμε μια καινούργια σχέση με το φαγητό. Είναι εντάξει να πέσουμε. Απλά σηκωνόμαστε και δοκιμάζουμε πάλι, και πάλι και πάλι.

Κάπως έτσι μάθαμε όλοι να περπατάμε και να πετυχαίνουμε πράγματα. Αφού φάμε κάτι απαγορευμένο, υπάρχουν πολλοί που λένε στον εαυτό τους: αφού το χάλασα –πάλι- πάει όλη η μέρα, ας φάω όλο το κέικ ή ακόμη χειρότερα: αφού το χάλασα – πάλι – παρατάω όλη την προσπάθεια ας συνεχίσω να τρώω και ας παχύνω όσο πάει. Αυτό είναι σαν να έλεγε το βρέφος: αφού έπεσα και δεν τα κατάφερα τώρα, ας συνεχίζω να μπουσουλάω και δεν θα περπατήσω. Ευτυχώς τα βρέφη δεν σκέφτονται έτσι και για αυτό στο τέλος τα καταφέρνουν. Πόσο διαφορετικά θα λειτουργούσε αυτό το κομμάτι κέικ αν δεν του δίναμε τόσο δύναμη με τη σκέψη μας και τη κριτική μας… Λέμε ότι πολλές φορές μας παχαίνουν περισσότερο οι τύψεις μας παρά αυτό που φάγαμε και από αυτή την οπτική ακούγεται αληθές.

Πόσο σου χρειάζεται αυτός ο «εσωτερικός κριτής» που μιλάει μέσα στο κεφάλι σου; Πως μπορείς να τον κάνεις σύμμαχο; Πως μπορείς να μάθεις να ακούς τη καρδιά σου που εκεί υπάρχει μόνο κατανόηση και συμπόνια και αγάπη;

Υπάρχει λύση.
Βήμα πρώτο: αναγνώριση ,
Βήμα δεύτερο: αποδοχή,
Βήμα τρίτο: αυτορρύθμιση !

The post Αναγνώρισε τον εσωτερικό σου κριτή appeared first on Μυρτώ - Μαρία Μυλωνά.